• headerimg.jpg

Historia

Historia opolskich Jezuitów, czyli spacerkiem po starym mieście...

 

W ręku św. Ignacy trzyma "ćwiczenia duchowe" – dzieło własnego autorstwa."

Pierwsi Ojcowie Jezuici do Opola przybyli z Nysy 24 lutego 1668 roku a sława wyprzedzała ich w drodze, jako znanych i cenionych w ówczesnej Europie krzewicieli nowoczesnych metod szkolnictwa - szczególnie średniego i wyższego, nade wszystko jednak wytrwałych misjonarzy dobrej nowiny. Ze "śląskiego Rzymu" jak zwykło się określać miasto Nysę, tamtejsze kolegium zakonne oddelegowało (na wyraźny wniosek cesarza Karola Ferdynanda) dwóch ojców Towarzystwa Jezusowego (TJ), aby w podupadłym wonczas (religijnie i moralnie) Opolu zapoczątkowali swą działalność misyjno-rekatolizacyjną, po destrukcyjnym okresie wojny 30-letniej. Wedle różnych przekazów pierwotnie ojcowie TJ głosili swe kazania w przyszpitalnej kaplicy p.w. Św. Aleksego. Św. Aleksego.

 

Obecny wygląd kaplicy p.w. Św. Aleksego w Opolu – fotografia (2009 r.) wykonana z południowej wieży opolskiej katedry.

 

Zamek Górny - "romantyczna" ruina, którą OO. Jezuici otrzymali od cesarza Leopolda I Habsburga.

W 1669 r. otrzymali od cesarza Leopolda I Habsburga (1640-1705) pozostałe resztki Zamku Książęcego zwanego "Górnym", gdzie (na obecnej parceli przy ul. Mondrzyka nr 22) wznieśli własny kościół drewniany konstrukcji szkieletowej, używając do tego celu materiału pochodzącego częściowo z rozbiórki niektórych partii zamku, grożących zawaleniem.

 

Panorama miasta Opola z roku 1733. Strzałką zaznaczono budynek kościoła (nr 8) księży Jezuitów p.w. św. Trójcy.

Same zabudowania zamkowe nie przedstawiały w owym czasie większej wartości, ponieważ od czasów ostatniego pożaru miasta (1615 r.) budynki nie były remontowane – użytkowano jedynie w miarę zachowane pomieszczenia (murowane stajnie oraz ceglaną basztę). Parcela, którą podarowano Jezuitom była bardzo ciekawie położona ze względu na naturalne ukształtowanie terenu, jak również ciekawie zagospodarowana, ponieważ trzy wieki wcześniej, z inicjatywy Władysława II. Opolczyka pobudowano tu w latach 1382-1387 wyżej wspominany drugi zamek, posadowiony na wapiennym wzniesieniu, dominujący wtedy nad miejskim układem lokacyjnym Opola. Owa fortyfikacja "na górce" miała stanowić zabezpieczenie miasta od wschodu, jako że podwyższenie terenu w tamtym miejscu stanowiło słaby punkt obrony dla grodu. Obecnie ceglana czworoboczna wieża (pełniąca w dawnych czasach m. in. rolę spichlerza), wtopiona w budynek szkolny, stanowi jedyną pozostałość Zamku Górnego.

 

Widok miasta Opola w roku 1764, według rysunku F. B. Wernera

Pierwszy, wzniesiony siłami zakonników Towarzystwa Jezusowego kościół otrzymał wezwanie Trójcy Świętej. Wiadomo, że w 1670 r. świątynia została usytuowana w bezpośrednim sąsiedztwie nieistniejącej dziś Bramy Gosławickiej (posadowionej niegdyś u wylotu dzisiejszej ul. Osmańczyka). Ponadto Jezuici nabyli od niejakiego Jana Blankowskiego z Turawy, kamienicę (tzw. "wschodnią") przy Małym Rynku i połączywszy ją z przyległą kamienicą, sąsiadująca od zachodu (tzw. "zachodnią"), którą wcześniej (w 1667 r.) otrzymali w darze od Jana Krzysztofa Prószkowskiego, przystąpili do prac mających na celu połączenie obu kamienic w jeden duży budynek przyszłego kolegium.

 

Schemat przekroju budynku Muzeum Śl. Opolskiego - czerwona linia wyznacza orientacyjny dawny podział na kamienicę "wschodnią" i "zachodnią" przed połączeniem obu budynków na potrzeby gimnazjum OO. Jezuitów.

 

Muzeum Śląska Opolskiego - dawne Kolegium Jezuickie – budynek tuż po gruntownym remoncie, foto. rok 2009.

Czytania na dziś

Pętla indukcyjna

petla ind

deon pl 200

Modlitwa w drodze

modlitwa_w_drodze

Podaruj 1% podatku