W czwartkowy wieczór 12.02. 2026 roku zgromadziliśmy się kolejny raz, by czerpać z orędownictwa i mądrości św. Szarbela. Pytaliśmy się, czego może nas uczyć Święty tym razem? Odpowiedzi szukaliśmy w słowach Leona XIV z pielgrzymki do Szarbelowego grobu oraz w czytaniach mszalnych. Pierwsze pouczenie to zachęta do ciszy pośród hałasu. Następnie, poprzez uważne czytanie słów Pisma św., uczyliśmy się drogi do domu własnego serca. Jezus zapraszał nas, by tam, w ciszy, systematycznie badać wnętrze i odnawiać więź z Panem. Wówczas On, wychodząc z ukrycia, będzie przez nas Światłem dla innych.
Po Mszy św. odmówiliśmy koronkę oraz mogliśmy przyjąć namaszczenie olejem św. Szarbela, przedstawiając Mu swoje konkretne niedomagania, ale też dając Bogu “wolną rękę” w tym, co i jak dotknie w nas tego dnia.
Po raz drugi można było otrzymać namalowany obrazek Świętego. Maria, która wzięła obrazek w zeszłym miesiącu, dała krótkie świadectwo. A później, zgodnie z poruszeniem, nowy obrazek, na błękitnym tle, z uśmiechem i jakby znakiem krzyża na brodzie, powędrował do Marzenki.
[Notka z poprzedniego razu – Św. Szarbel i przydział]
Wizerunek Św. Szarbela (29×20 cm), namalowany z poruszenia przez jedną z naszych sióstr.
styczniowy
i lutowy.