Cel uświęca środki… (Pkt. Ignacjański 23.10)

W czwarty piątek października kontynuowaliśmy cykl Tarcze św. Ignacego. W poprzednim miesiącu była tarcza zegara, przypominająca, że wszystko ma swój czas. Tym razem towarzyszyła nam tarcza z zaznaczonym środkiem. Nieco przewrotny tytuł medytacji Cel uświęca „środki”, wskazywał naprawdę na głęboką rzeczywistość duchową. Każdy ma swój „środek”, lecz nie każdy potrafi go wyczuć. Można powiedzieć, że właśnie w ten „środek” Bóg celuje swoją miłość i zaprasza do relacji. Odnosząc się do sentencji św. Ignacego, On pragnie nas obdarowywać, ale „niewielu przeczuwa, co Bóg mógłby z nas uczynić, gdybyśmy się Mu całkowicie oddali”. Podobnie jak potrafimy określać pogodę w atmosferze, jej zmienność i prognozę na kolejny dzień, możemy nabyć umiejętność odczytywania własnych stanów i poruszeń. To, co dzieje się w naszym wnętrzu ma wpływ na to, czy potrafimy odpowiednio wybierać cel w naszym życiu. Nie jest łatwo odczytać wolę Pana, a jeszcze trudniej pójść za nią. Do tego jednak jesteśmy na różne sposoby zachęcani. Patrząc na pięknie oświetlony Najświętszy Sakrament ustawiony na środku ołtarza i na nasze „środki”, mogliśmy pozwolić rozświetlać nas Jego światłu. Uczyliśmy się, że nawet gdyby światło przygasło, On jest pośród nas i działa przez wszystkich i we wszystkich. Bóg rozświetla nas, aby także rozbłysły „środki” tych, którzy są obok nas. On, nasz CEL uświeca mój „środek” – i to jest podstawowe – ale także nasze „środki„. Stąd medytację zakończyła wspólna modlitwa Ojcze nasz i błogosławieństwo. Pan Jezus jednak pozostał, by nas wprowadzić w NOC RÓŻańcową.